یوسف سنجراݨی

تونسہ شریف، پاکستان
غزل دے مشہور شاعر

کجھ نمونہ کلام

مآء دی جھولی ڄݙاں سراندی ہئی

نِندر ویلھے توں پہلے آندی ہئی

رُو پیاں تاں رکھیج ڳئے پردہ

کِھلدا ہامی تاں ہنج ڈھاندی ہئی

موت آئی اے تاں کجھ بچا تھی ڳئے

نتاں زندگی تاں جِیندا کھاندی ہئی

اڄ میݙے سݙ دا ولدا نئیں ݙیندے

کل میݙی چُپ جنھاں کوں بھاندی ہئی

لوک تاں لوک تھئے چلو یوسف

ایویں تیکوں تاں کائنا ٹھاندی ہئی

مر کے جیوݨ دا شر کھڑا راہندے

ایہو چیتے تیں ڈر کھڑا راہندے

تیݙیں گالھیں دے پھٹ بھریج آندن

تیݙی چپ دا اثر کھڑا راہندے

لوک واپس گھریں دو ول ویندن

ساݙا سولی تیں سر کھڑا راہندے

مونجھ ساݙا وراثتی ݙکھ ہے

گھر دا جھیڑا ھ ، گھر کھڑا راہندے

ڄتنے تاݨی نسے قدم چیندے

ساݙے سر تیں سفر کھڑا راہندے

میں دعا دی پناہ دے وچ ہونداں

میݙا دشمن نپھر کھڑا راہندے